“เอาละ เริ่มจากวางโครงเรื่องแล้วกัน”

ใครบางคนเคยบอกผมไว้ ว่างานเขียนที่มีความส่วนตัวยิ่งยวดย่อมมีพลังและทำงานกับคนอ่านได้ดี ผมจึงนั่งทบทวนชีวิตของตัวเอง ออกเดินทางสำรวจซอกมุมความทรงจำ ความรักที่เคยหล่อเลี้ยงใจให้ชื่นบาน ความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้นด้วยแรงดึงของเวลา ความสูญเสียทั้งที่คาดหมายได้และที่กะทันหัน วันนั้นผมรู้สึกอย่างไร ร่างกายตอบสนองกับมันอย่างไร หัวใจผมเต้นอย่างไร โศกนาฏกรรมส่วนตัวใดคือจุดผกผัน พัดพาให้ชีวิตมาถึงจุดที่ผมนั่งอยู่ตรงนี้ ที่โต๊ะและเก้าอี้ในมุมส่วนตัวเล็กๆ ในห้องอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดที่ผมอาศัยอยู่ ที่ซึ่งทุกอนูอากาศเป็นของผมคนเดียวและไม่มีใครร่วมแบ่งปันมานานแสนนาน

ดวงอาทิตย์นอกหน้าต่างเกือบจะลาลับขอบฟ้า ใต้โคมไฟสีเหลืองอ่อนนวลตา ผมจรดดินสอไม้ที่เหลาจนแหลมเกินไปลงบนกระดาษเนื้อเนียน ปลายแหลมของมันหักเปราะด้วยแรงกดจนกลายเป็นหัวตัดทู่ๆ แต่ผมไม่สนใจ ยังคงละเลงเขียนทุกอย่างที่ระลึกได้ลงไป ทุกประโยค ทุกคำ ทุกวลี ทุกอย่างที่ผมพอจะคว้าขึ้นมาได้จากลำธารแห่งความทรงจำที่ไหลผ่าน ผมจินตนาการว่าตัวเองนั่งยองๆ บนโขดหินริมลำธารที่ดูไม่มั่นคงก้อนหนึ่ง พยายามเอี้ยวตัวลงไป ใช้มือทั้งสองข้างวักดักเอาเศษเสี้ยวความทรงจำสะท้อนแสงระยิบระยับที่ไหลมาตามสายน้ำอันฉ่ำเย็นขึ้นมากองไว้ในกระบะทรายที่ผมเตรียมมาไว้ข้างลำตัว

เพราะไม่ทันระวังตัว ผมจึงลื่นไถลลงไปในลำธารนั้น กระแสน้ำเชี่ยวกรากของมันรุนแรงกว่าที่ตาผมมองเห็น ผมตะเกียกตะกายเข้าหาฝั่งด้านหนึ่งแต่ไม่สำเร็จ ทุกการขยับแขนขาทำให้กล้ามเนื้อเมื่อยล้า ร่างกายหนักอึ้ง น้ำเริ่มไหลทะลักเข้าปาก รวมถึงเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้นด้วย ในไม่ช้าปากของผมก็เต็มไปด้วยเศษผง มันไหลเข้าไปในร่างกายพร้อมกับน้ำ ผมหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนอกจะระเบิดทุกเมื่อ ทุกอย่างเริ่มมืดลง สติของผมเริ่มเลือนราง ผมหลับตาลง ปล่อยให้ทุกอย่างดับสูญลงโดยไม่ขัดขืนอีกต่อไป

ผมพบตัวเองฟุบหน้าลงบนโต๊ะ เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่อาจรู้ แต่ด้านนอกหน้าต่างนั้นมืดสนิทแล้ว มีแสงไฟจากถนนส่องขึ้นมารางๆ ผมเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะอย่างงัวเงีย วางดินสอที่ถือคาไว้ในมือลง ยกมือขึ้นกุมใบหน้าและตะโกนบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาอย่างสุดเสียง เหลือบมองกระดาษเบื้องหน้าที่ยังคงว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้นขีดเขียนลงไป แต่บางจุดเปียกชื้นเล็กน้อยด้วยหยดน้ำตา

ผมหยิบดินสอที่วางไว้ขึ้นมาจรดกับกระดาษอีกครั้ง เขียนบางอย่างด้วยเส้นที่หนักแน่นลงไปเป็นครั้งแรก

“ชีวิตคือโศกนาฏกรรม”